توي يكي از وبلاگها به آيات قرآن اشكال كرده بود كه آيات با يكديگر متعارض هستند پرسش او اين بود
ابتدا آسمان خلق شد يا زمين؟
آيات قرآن در اين باره متناقض است در آيه 29 سوره بقره ابتدا آفرينش زمين ذكر مي شود و سپس آفرينش آسمان.
در آيات 9-12 سوره فصلت نيز ابتدا آفرينش زمين آمده و سپس آسمان، ولي در آيات 17-30 سوره نازعات ابتدا آفرينش آسمان آمده و سپس زمين.

پاسخ:
دوست من خداوند متعال، مى فرمايد: «ثُمَّ استَوَى اِلَى السَّماءِ وَهِىَ دُخانٌ فَقالَ لَها ولِلاَْرْضِ ائْتيا طَوْعًا اَوْ كَرْهًا قالَتا اَتَيْنا طَـائعين;(فصلت، 11) سپس بر آسمان كه در آن هنگام دودى بود به پرداخت و آن گاه به هر دو فرمود: چه بخواهيد و چه نخواهيد بايد تحت فرمان درآييد گفتند: به طوع و رغبت تحت فرمانيم.» و نيز مى فرمايد: «وَالاَرضَ بَعدَ ذلِكَ دَحَيها;(نازعات، 30) و زمين را بعد از آن (آسمان) گسترده (است).» آيه شريفه سى نازعات، تصريح دارد به اين كه خلقت زمين بعد از خلقت آسمان بوده است. اما آيه شريفه يازده فصلت كه با «ثم» آغاز مى شود، اگر چه ظاهر عطف اين است كه خلقت آسمان ها بعد از خلقت زمين بوده است، وليكن كلمه «ثم» كه بعديت را مى رساند، صرفاً بعديت در خبر را مى رساند، نه بعديت به حسب وجود و تحقق را. تصريح آيه سى نازعات مؤيد اين ادعا است. در اين جا ممكن است پرسيده شود، در آيه سى نازعات صحبت از خلقت زمين نيست، بلكه صبحت از گستردن آن است. در اين صورت اين آيه شريفه (سى نازعات) دلالت ندارد بر اين كه خلقت زمين بعد از آسمان بوده است.در پاسخ مى گوييم: زمين، كروى شكل است، و گستردن آن به جز با خلقتش به اين شكل نمى تواند باشد. علاوه بر اين، آيات مزبور بعد از گستردن زمين، به اخراج آب و چراگاه زمين و ريشه دار كردن كوه هايش اشاره كرده است; واين عيناً همان مطلبى است كه در جمله: «وجَعَلَ فيها رَوسِىَ مِن فَوقِها وبـرَكَ فيها وقَدَّرَ فيها اَقوتَها;(فصلت، 10) و در زمين كوه هاى ريشه دار قرار دارد كه قسمت بيرونى اش سر به آسمان كشيده و نيز در زمين آن چه قوت و رزق هست ]در چهار فصل [پديد آورده است.» آمده است; چون در اين آيات قرار دادن كوه ها در زمين و بركت دادن به زمين و تقدير ارزاق را با خلقت زمين يك جا بيان كرده، و سپس خلقت آسمان را با كلمه «ثم» به آن عطف نموده است. پس، ديگر نمى توانيم اين كلمه را به معناى بعديت زمانى بگيريم. به عبارت ساده تر: در آيات ده و يازده فصلت، كلمه «ثم» ظهور در اين دارد كه خلقت آسمان ها بعد از زمين بوده، و در آيات سوره «نازعات» كلمه «بعد ذلك» نيز ظهور دارد در اين كه خلقت زمين (كه گفتيم با دحو و گستردن آن يكى است)، بعد از خلقت آسمان ها است; ولى ظهور جمله «بعد ذلك» روشن تر و قوى تر از ظهور كلمه «ثم» در بعديت است.
اميدوارم كه اين دوست و بقيه افرادي كه اين سوال برايشان وجود دارد پاسخ سوال خودشان را دريافت كرده باشند
تا بعد


نویسنده : عدل الهی ساعت ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ تاریخ سه‌شنبه ۱٥ اردیبهشت ،۱۳۸۳


پرسش: با توجه به ترجمه سوره توحيد معقول نيست، نمازگذار به خدا بگويد: خدا يكي است, مگر خدا خود نمي داند كه يكي است؟!...
پاسخ: 1.اظهارنظر درباره اين امور تخصصي از سوي افراد غير مختصص و ناآگاه, عقلاني و مانند اين مي‌ماند كه يك انسان بي‌سواد با ملاحظه عمل جراحي يك پزشك, به پزشك بد و بيراه گويد كه چرا شكم بنده خدا را پاره كرده و...
2. اين تصور كه نماز سراسر سخن گفتن با خدا به صورت خطاب است تصور باطلي است و بخش اعظم نماز چنين نيست تنها دو سه آيه آخر سوره حمد و قنوت و برخي دعاهاي مستحب ممكن است چنين باشد. بقيه اذكار به صورت غيابي و غير خطابي است.
3. فتواي فقهاي شيعه اين است كه نماز حمد و سوره بايد به قصد قرآنيت خوانده شود نه به قصد انشاء بنابراين حتي در جملات خطابي مانند اياك نعبد و اياك نستعين نيز نبايد قصد خطاب و انشاء كرد...
4. بر عكس ادعاي شبهه افكن, خود سياق سوره توحيد كه حتي «قل» نيز از آن حذف نشده, دليل بر آسماني و كلام خدا بودن قرآن است كه حتي پيامبر نيز عيناً آنچه خدا فرموده را تكرار مي‌كند.




نویسنده : عدل الهی ساعت ۱۱:۱٦ ‎ق.ظ تاریخ چهارشنبه ٩ اردیبهشت ،۱۳۸۳



 

توحيد به زبان ساده


1- مقدمه :


تلاش ميشود در سلسله گفتارهايي مباحث بلند و ناب توحيدي به زبان ساده بيان شود ، به طوري كه دانستن آن براي همه ضروري باشد ، در عين حال هم براي همه قابل فهم باشد و هم كوتاه . طبعاً در اين گفتارها مباحث پيچيده و دقيق توحيدي- كه هم از لحاظ نظري و هم عملي دشوارترين و عميق ترين مباحث را دارد- يا مطرح نمي شود يا به زبان غير فني و ساده مطرح ميشود ، ان شاء الله تعالي .


2- اهميت :


پرسش : مهمترين و حياتي ترين و عمومي ترين آموزه ، از آموزه هاي اسلام كدام است؟ پاسخ : توحيد ، زيرا :


2-1- در مكتب اسلام توحيد به منزله جان و روحي است كه در سرتاسر پيكر اسلام دميده شده است ، ويا به منزله خوني كه در شراشر پيكر مكتب جريان دارد كه هم به آن حيات مي بخشد و هم براي مكتب حياتي است . نه تنها در آموزه هاي نظري و باورهاي اسلامي، توحيد حرف اول و آخر را مي زند ، كه در ارزشها و بايدها و نبايدها نيز اين توحيد است كه به همه جان مي بخشد و در همه جا وجود دارد . مبدا خدا است و مقصد نيز اوست ...


( انا لله و انا إليه راجعون ) محبوب اوست و معبود اوست ، اول او وآخر اوست و...


(( در اين باره بعداً بيشتر صحبت ميكنيم ))


نوشته شده در تاريخ 2/2/83



نویسنده : عدل الهی ساعت ٥:٤٤ ‎ب.ظ تاریخ چهارشنبه ٢ اردیبهشت ،۱۳۸۳