مسجد ،  حرم و بارگاه سازى در جوار قبور اولياء و صالحان  ، در صورتى كه اين گونه بناها در مسير عبوديت خداوند باشد ، با توجه به اصول كلى اسلام كوچك ترين منعى ندارد; زيرا هدف از آن از نظر غالب مسلمانان جز زيارت قبور و پرستش خدا ، در جوار مدفن آنان چيز ديگرى نيست  .

از سرگذشت اصحاب كهف در آيات قرآن  ، استنباط مى شود كه اين كار يك عمل و سنتى در شرايع پيشين بوده و قرآن آن را بدون اين كه از آن انتقاد كند ، نقل نموده است  .

در آيه 21 سوره كهف آمده است  ، هنگامى كه وضع اصحاب كهف بر مردم آن زمان روشن گرديد ، و مردم به دهانه غار آمدند درباره مدفن آنان دو نظر ابراز شد .

1 . مشركان گفتند: «ابْنُوا عَلَيْهِم بُنْيَـنًا» بنايى بر آن بسازيد تا براى هميشه از نظر پنهان شوند و از آنان سخن نگوييد كه  پروردگارشان از وضع آنان آگاه تر است  .

2 . مؤمنان راستين كه زنده شدن آنان را سندى بر اثبات رستاخيز مى دانستند گفتند: «لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِم مَّسْجِدًا; ما در كنار مدفن آنان مسجد و معبدى مى سازيم » . تا مردم ياد آنان را از خاطره ها هرگز نبرند .

در اين آيه قرآن كريم موضوع ساختن آرامگاه را با لحن موافقى آورده است و اين نشان مى دهد ساختن آرامگاه به احترام قبور بزرگان  ، نه تنها حرام نيست ; بلكه كار خوب و شايسته اى است ; چراكه وجود اين گونه بناها يك سند تاريخى بر وجود اين شخصيت ها و برنامه و تاريخ شان است و واضح است كه اين گونه بناها كم ترين منافاتى با مسأله توحيد و اختصاص پرستش به «الله» ندارد; زيرا «احترام » مطلبى است و «عبادت » و پرستش مطلبى ديگر .

 


نویسنده : عدل الهی ساعت ٦:٢٩ ‎ب.ظ تاریخ چهارشنبه ٢٥ آبان ،۱۳۸٤