انسان موجودي ناقص و از هر جهت محدود است، از اين رو نمي تواند به حقيقت ذات مقدسي كه در جميع جهات نامتناهي است برسد. آگاهي از حقيقت چيزي، به معناي احاطه بر او است چگونه موجود محدود ، مي تواند بر ذات نامحدود احاطه پيدا كند؟!

  از اين رو تفكر در ذات الهي ، سبب گمراهي فرد مي شود ، چون انسان وقتي نتواند حقيقتي را درك كند و آن را بشناسد ، به بيراهه مي رود در نتيجه به انحطاط و بدبختي كشيده مي شود؛ ازاين رو در روايات رسيده از پيشوايان دين ، انسان از انديشه در ذات الهي منع شده استامام باقر عليه السلام در اين باره مي فرمايد: از تفكر در ذات الهي پرهيز كنيد، و هر زمان كه مايل شديد عظمت خدا را بدانيد، به آثار و عجايب عالم آفرينش كه آفريده خداست بنگريد.امام صادقعليه السلام در اين باره مي فرمايد: هنگامي كه سخن به ذات خدا مي رسد سكوت كنيد ، درباره ذات خدا سخن نگوييدكه عقل ها در آن حيران است و به جايي نمي رسد .

قرآن كريم نيزمي فرمايد : ليس كمثله شي وهو السميع البصير(شوري، 11) همانند او چيزي نيست و او شنوا و بينا است.بنابراين ذاتي كه شبيه و نظير ندارد، هرگز انسان نمي تواند درخيال و گمان و فكر خود او را تصوّر كند و حقيقت و كنه آن را درك نمايد، چون اشيايي براي انسان درك شدني است كه داراي مثل و مانند باشند و انسان نظير آن ها را ديده باشد يا با يكي ديگر از حواس خود آن را درك كرده باشد .

 


نویسنده : عدل الهی ساعت ٩:۳٥ ‎ق.ظ تاریخ یکشنبه ۱٦ امرداد ،۱۳۸٤