قرآن كريم  مى فرمايد: للَّهُ نُورُ السَّمَـوَ تِ وَالاَْرْضِ (نور ، 35) خداوند نور آسمان ها و زمين است.

نور يكى از اسماء الهى است ، چنان كه در اوايل «دعاى كميل » به خداوند متعال مى گوييم : «يا نور يا قدّوس » ،  مقصود از اين نور ، نور حسّى و مادّى نيست چرا كه مصداق نور منحصر به نور «حسّى » نيست ; خداوند منزّه از اين نسبت هاست .

بلكه به هر چيزى كه روشن و روشن كننده ، خود پيدا و پيدا كننده غير باشد ، «نور» گفته مى شود ، چه ظاهرى و مادّى باشد (مانند: نور خورشيد ، چراغ ، لامپ ، ستاره و.. . كه فضا را روشن كرده و با چشم حسّ مى شوند) ، و يا معنوى و غير مادّى باشد ، چنان كه در قرآن كريم به «ايمان » (بقره ، 257) ، آيين اسلام (توبه ، 32) ، قرآن (اعراف ، 157) و.. . كه حقايقى غير مادّيند ، «نور» اطلاق شده است ، چرا كه اين ها همچون نور ، راه و مقصد سعادت را به انسان نشان مى دهند و روشن كننده قلب انسانند. بنابراين مقصود از نورى كه درباره خداوند به كار برده مى شود «الله نور السموات و الأرض » ، اين است كه ذات الهى پيدا و پيداكننده است ، پيداترين پيداها و روشن ترين روشن ها اوست ، و هر چيزى كه روشن است از پرتو او روشن است و هر چيزى كه پيداست از پرتو او پيداست .

ضمنا نور زيباترين و لطيف ترين موجودات در جهان  ماده است و سرچشمه زيبايى ها و لطافت هاست و بالاترين سرعت را ـ طبق آن چه  در ميان  دانشمندان  معروف است ـ در جهان  ماده دارد و وسيله  تبيين اجسام و مشاهده موجودات مختلف اين جهان  مى باشد 0 هم چنين تمام انرژى هاى موجود در محيط ما ـ به  جز انرژى اتمى ـ همه  از نور آفتاب سرچشمه  مى گيرد و همين نور، نابود كننده انواع ميكروب ها و موجودات موذى است و.. .

حال با توجه  به  اين نكات اگر براى ذات پاك خداوند تشبيه  و تمثيلى از موجودات حسى اين جهان  بشود واژه نور بهترين واژه اى است كه  مى تواند عظمت و روشنى و درخشش خداوند متعال را برساند .و هر موجودى به  هر اندازه و نسبت با خداوند متعال ارتباط داشته باشد  به  همان  اندازه نورانيت و روشنايی خواهدداشت0

 


نویسنده : عدل الهی ساعت ٥:٠٤ ‎ب.ظ تاریخ شنبه ٢٢ امرداد ،۱۳۸٤